Opmerking

Dit multimediaverhaal gebruikt video- en audioclips. Ga na of uw luidsprekers ingeschakeld zijn.

Gebruik het muiswiel of de pijltoetsen op uw toetsenbord om tussen pagina’s te navigeren.

Vegen om tussen pagina‘s te navigeren

Hier gaan we

Canvas Curiosa: Tomorrowland avant la lettre, anno 1749

Logo https://canvastv.pageflow.io/canvas-curiosa-tomorrowland-avant-la-lettre-anno-1749


Stel je even voor: een somptueus decor met speciaal voor de gelegenheid opgetrokken paviljoenen, meeslepende muziek en als orgelpunt een feestelijk vuurwerkspektakel dat zijn weerga niet kent. En dat alles voor de ogen van duizenden enthousiaste toeschouwers in een weids park. De finale-avond van het festival Tomorrowland in Boom?

Neen, hoor, dit is de Londense première van Music for the Royal Fireworks  in het jaar 1749, gecomponeerd door Händel in een scenografie van Servandoni. 

Servandoni was een Frans-Italiaans kunstenaar, schilder, architect en scenograaf die kan beschouwd worden als de voorloper van de decor- en podiumbouwers van de hedendaagse festivals. Zijn bijdrage voor de première van Händels Royal Fireworks is legendarisch, om meerdere redenen...

Beleef die memorabele avond in 1749 en ontdek het boeiende levensverhaal van Servandoni, die ook geruime tijd in ons land verbleef.  

  • Uitvoering van Royal Fireworks, 1749 (oude prent)                                             
  • Op de achtergrond hoor je La Réjouissance (Music for the Royal Fireworks, HWV 351) van Händel door The London Symphony Orchestra o.l.v. sir Charles Mackerras 
Ga naar de eerste pagina

Vandaag is Servandoni een nobele onbekende, maar in zijn tijd - de 18e eeuw - was hij een graag gezien artiest aan koninklijke hoven en adellijke verblijven. Een korte levensschets.

Giovanni Niccolo Servandoni ziet het levenslicht in 1695 in Firenze. Zijn vader was een eenvoudige koetsier uit de Franse stad Lyon. Ondanks zijn bescheiden afkomst kan de jonge Giovanni zich artistiek ontwikkelen. De stad Firenze kent uiteraard een lange, rijke culturele traditie en de toenmalige vorst Ferdinand de Medici is een groot liefhebber van muziek en theater. Scarlatti en Händel schrijven opera's in zijn opdracht en Vivaldi draagt concerto's op aan de grootvorst.

Na een opleiding in Rome trekt Servandoni naar Parijs en Londen, waar hij aan de kost tracht te komen als schilder en architect. In 1724 kan hij in Parijs aan de slag als decorateur in de koninklijke opera van het Palais des Tuileries. Enkele jaren later wordt hij zelfs benoemd tot 'Premier Peintre-décorateur et Directeur des machines'. In die functie is hij verantwoordelijk voor de operadecors van de bekendste Franse barokcomponisten, zoals Lully. 

  • Giovanni Niccolo Servandoni, zelfportret  met schets van de Saint-Sulpice (Kasteel van Versailles)
Ga naar de eerste pagina

Servandoni wordt ook gevraagd om interieurs op te smukken. Zo creëert hij in de balzaal van het kasteel van Condé-en-Brie een trompe-l'oeildecor met beschilderde doeken. Naast het schilderen en ontwerpen van decors gaat hij ook de scenografie van operavoorstellingen en festiviteiten voor zijn rekening nemen. Denk daarbij aan vuurwerk en muziek vanop tijdelijke architecturale constructies, soms drijvend op de Seine. Diderot roemt Servandoni als een 'grand machiniste, grand architect, bon peintre et sublime décorateur'.

Het is een kleine stap van decorbouw naar échte architectuur en Servandoni zal dan ook heel wat bouwwerken ontwerpen. Zijn meesterwerk en tevens zijn bekendste creatie is zeker de monumentale voorgevel van de Saint-Sulpice in Parijs, bij filmliefhebbers bekend van The Da Vinci Code. Zijn eerste neoklassiek ontwerp dateert van 1732, maar het zal jaren aanslepen eer de kerk uiteindelijk voltooid wordt.

De bouwwerf van Saint-Sulpice valt tijdelijk stil wegens geldgebrek en Servandoni verlaat Parijs. Via Madrid en Lissabon reist hij naar Londen, waar hij weer als scenograaf-decorateur aan het werk gaat, onder andere voor theaterproducties in Covent Garden.
 
  • Saint-Sulpice, Parijs


Ga naar de eerste pagina

Het is in Londen dat Servandoni zijn meest memorabele, hoewel niet meest succesvolle scenografische ontwerp zal realiseren. Op 27 april 1749 zou in Green Park een feestelijk spektakel plaatsvinden naar aanleiding van de Vrede van Aken. Servandoni had een neoklassiek paviljoen laten bouwen in het park waar het orkest de première zou spelen van Music for the Royal Fireworks van Georg Friedrich Händel. Servandoni staat ook in voor het vuurwerk en wordt hiervoor bijgestaan door een team van vier Italiaanse vuurwerk- en operaspecialisten en twee Engelse opzichters.

De generale muziekrepetitie, enkele dagen voordien, had al duizenden Londenaars op de been gebracht met urenlange files van koetsen en paarden op de smalle London Bridge tot gevolg.

Het klank- en lichtspel op de première wordt niet het verhoopte succes. Er is voorzien dat 101 kanonschoten worden afgevuurd als gelijktijdig startsignaal voor de vuurwerkmakers én het orkest, maar er loopt iets fout, waardoor de muziek sneller inzet dan het vuurwerk. Van een gecoördineerd samenspel tussen muziek en vuurwerk komt niets in huis. Bovendien had het de hele dag fel geregend. Het terrein is daardoor herschapen in een modderpoel.

Tot overmaat van ramp vat een deel van het decor vuur en wordt verteerd door de vlammen. Toeschouwers raken gewond door in het rond vliegende vuurwerkpijlen, een soldaat wordt blind, een ander verliest een hand en er vallen twee dodelijke slachtoffers. Servandoni krijgt het aan de stok met een van zijn Engelse 'controllers'. Hij moet uiteindelijk zelfs de nacht in de cel doorbrengen. 

Enkele weken later komt er gelukkig een herkansing, wanneer de Fireworks een tweede maal worden uitgevoerd, nu aan Whitehall op de oever van de Thames. Deze keer brandt het decor niet af en zijn er geen doden te betreuren.  

  • Decor van Servandoni voor de Royal Fireworks in Green Park (1749), de prent toont de toestand vóór de rampzalige première.
Ga naar de eerste pagina

Halfweg de 18e eeuw is Servandoni weer werkzaam in Parijs aan de Saint-Sulpice, die nog steeds niet klaar is. Hij ontwerpt een ruim plein met harmoniërende gebouwen voor de kerk. Er zal slechts één pand gebouwd worden, waarin hij voor zichzelf een appartement inricht.

In 1759 verlaat hij de Franse hoofdstad. Nu komt hij in Brussel terecht. Daar hoopt hij bij de adel van de Oostenrijkse Nederlanden voldoende opdrachten te vinden. Het feit dat een 'neef'  van hem - in werkelijkheid zijn zoon Jean-Nicholas Servandoni d'Hannetaire - directeur is van de Muntschouwburg, zal hier zeker meegespeeld hebben. Zijn 'neef'  introduceert hem in de hogere kringen.

Een van de opdrachten die hij in de wacht sleept, is de verbouwing van het Paleis van Arenberg, het huidige Egmontpaleis in Brussel. 

Kasteel van Hingene

In 1761 krijgt Servandoni een belangrijk contract: hertog Charles d'Ursel vraagt hem het Kasteel van Hingene  grondig onder handen te nemen. Het bestaande gebouw en bijhorende landgoed waren gedemodeerd en d'Ursel wil een neoklassieke make-over.   

Servandoni ontwerpt een nieuwe voorgevel, richt de hal in en tekent een cour d'honneur  en een statige toegang. Ook het park dient heraangelegd. Hoewel niet alle voorstellen van Servandoni worden uitgevoerd, bepalen zijn ingrepen tot op de dag van vandaag het uitzicht van het kasteel en domein van Hingene. 

  • Kasteel d'Ursel, Hingene
Ga naar de eerste pagina

Na zijn opdracht in Hingene verhuist Servandoni in 1762 voor de zoveelste maal. Zijn reizen door Europa zijn niet alleen ingegeven door een drang naar avontuur en geluk; in feite is hij ook telkens op de vlucht voor opdringerige schuldeisers. Hij ruilt Brussel voor Parijs en denkt daar opnieuw opdrachten te krijgen, profiterend van zijn vroegere bekendheid als scenograaf en architect. Hij mag nog enkele kleinere scenografieën realiseren, maar grote faam, laat staan rijkdom, vergaart hij niet meer.

Op 19 januari 1766 overlijdt hij, berooid en vergeten, in zijn appartement aan de Place Saint-Sulpice in de schaduw van zijn geliefde bouwwerk, de kerk van Saint-Sulpice.   

Bigamie

Behalve deze merkwaardige kerk liet hij ook een talrijk nageslacht na. Hij was immers een bigamist: illegaal met twee vrouwen tegelijk getrouwd. Hij had bij allebei een gezin, eentje in Frankrijk en een ander in Engeland.

Twee van zijn kleindochters Eugénie en Angélique d'Hannetaire, dochters van de eerder vermelde Brusselse theaterdirecteur, zouden faam vergaren als actrice. Ze waren allebei gezelschapsdames (sic) van dezelfde man Charles-Joseph Prince de Ligne, een notoir rokkenjager.  

  • Portretbuste van Angélique d'Hannetaire (KMSK Brussel)
Ga naar de eerste pagina
Ga naar de eerste pagina
Omlaag schuiven om verder te gaan Swipe to continue
Vegen om verder te gaan