Opmerking

Dit multimediaverhaal gebruikt video- en audioclips. Ga na of uw luidsprekers ingeschakeld zijn.

Gebruik het muiswiel of de pijltoetsen op uw toetsenbord om tussen pagina’s te navigeren.

Vegen om tussen pagina‘s te navigeren

Hier gaan we

Canvas Curiosa: De snowcats van Battel

Logo https://canvastv.pageflow.io/canvas-curiosa-de-snowcats-van-battel-31368


In een vervallen loods in Battel bij Mechelen staan drie snowcats, indrukwekkende Amerikaanse rupsvoertuigen, bestemd voor een expeditie op de Zuidpool.

Wat staan daar te doen? Reden deze wagens ooit rond in Antarctica? En hoe komen ze in godsnaam terecht in dit gehucht van Mechelen?

Canvas Curiosa trekt een warme jas aan en gaat op vragenronde bij de familie van de voormalige expeditieleider Tony Van Autenboer.


  • Kan je niet genoeg krijgen van verhalen over de polen? Kijk dan naar Frozen planet  met David Attenborough op VRT MAX. 

  • De snowcats van Battel  © Canvas Curiosa
Ga naar de eerste pagina
0:00
/
0:00
Start video now
  • Video © Canvas Curiosa 2022







Koen De Vos (research & redactie)
Eduardo Almeida (camera & montage)
met dank aan Allan Van Autenboer

Beeldrechten: Tony Van Autenboer - VRT beeldarchief

Muziek: Antarctica van Carl Wittrock

Ga naar de eerste pagina

Volledig scherm
Ontdekkingsreiziger

Battel is een gehucht ten noordwesten van het stadscentrum van Mechelen. Het ligt geprangd tussen de Leuvense vaart en de Dijle. Vroeger was het een buitengemeente met kastelen en boerderijen, nu een villawijk met hier en daar een restant van het agrarische verleden. Een oude schuur tegen de Dijledijk verbergt een geheim. Ze is afgesloten voor nieuwsgierige ogen, maar gelukkig hebben wij toegang verkregen.

Achter de poort ontdekken we drie enorme oranjekleurige rupsvoertuigen. De loods en de snowcats zijn eigendom van de familie van wijlen Tony Van Autenboer, die kort geleden op 90-jarige leeftijd overleed.

Tony Van Autenboer (1932-2022) was geoloog en had al verscheidene missies in Noorwegen achter de rug, toen hij in 1958 de kans kreeg om mee te gaan naar Antarctica. Tussen 1958 en 1970 maakte hij meerdere expedities mee op de Zuidpool. Hij verbleef in totaal zowat vijf jaar op Antarctica en mocht zich daarmee misschien wel de meest ervaren poolreiziger van België noemen.

De Belgen hadden in die tijd een mooi palmares opgebouwd als ontdekkingsreizigers op de Zuidpool. Het begon met Adrien de Gerlache die in 1898 met het schip Belgica overwinterde in het pakijs van Antarctica. Zijn zoon Gaston de Gerlache zou in 1957 ook inschepen richting Zuidpool, ditmaal om er een permanent Belgisch onderzoeksstation op te bouwen, de Koning Boudewijnbasis.

  • Op exploratie met de hondenslee  © Tony Van Autenboer

  • Tony in Antarctica  © Tony Van Autenboer


Sluiten
Ga naar de eerste pagina

Volledig scherm
De bergen in

Het is vanop de Koning Boudewijnbasis dat Tony Van Autenboer, toen 26 jaar oud, zijn exploratie van Antarctica zou starten. Als geoloog wou hij een gebergte in kaart brengen dat alleen nog maar vanuit de lucht was gesignaleerd, maar nauwelijks verkend. Het ging hier om de Sør Rondane, een bergketen van zo'n 300 kilometer lang en toen het laatste grote niet-geëxploreerde gebergte op aarde.

Samen met de Britse topograaf Ken Blaiklock trok hij eropuit met de hondenslee. Ze bleven soms maandenlang weg en kampeerden onderweg in tentjes. Ondertussen brachten ze de bergen in kaart, deden opmetingen en geologisch onderzoek.

Ze hadden een kleine radio-ontvanger, waarmee ze af en toe berichten konden beluisteren van de basis, maar iets terugzenden was niet mogelijk. Het was eenrichtingsverkeer. Satelliettelefoons hadden ze niet, er waren immers nog geen satellieten. Als er hen iets zou overkomen, konden ze geen noodsignaal versturen. Ze waren volledig op zichzelf aangewezen.

Blizzard

"Wat ik nooit meer vergeet, is de eerste keer dat we in ons tentje zaten toen er een blizzard kwam opzetten. Ik kende de verhalen van Robert Scott, maar had nooit begrepen hoe hij op achttien kilometer van een voedseldepot tijdens een storm was omgekomen van honger en ontbering. Jongens, die paar kilometer, die moest je toch nog wel kunnen afleggen? Maar toen ik voor de eerste keer zelf zo'n blizzard meemaakte, begreep ik het. Je ziet geen hand voor ogen door de sneeuw. Alles is wit als een glas melk... De langste blizzard duurde zeventien dagen. Zeventien dagen dat je blind bent voor je omgeving." 

"Soms noteerden we temperaturen van 50-60 graden onder nul. De husky's vonden er niet beter op dan zich - bij wijze van beschutting - te laten ondersneeuwen tijdens de blizzards. Als het ophield met sneeuwen, kwamen ze weer van onder de sneeuw tevoorschijn
." 

Tony en Ken waren de allereerste mensen in het gebied van de Sør Rondane. Nu is het de locatie van de nieuwe Belgische Prinses Elisabethbasis. Maar elke plek die zij toen betraden, was voordien nooit door mensen beroerd. Elke berg die ze beklommen, was in alpinistentaal 'le premier'.

Het gaf hen een speciaal gevoel: "Wij waren de twee laatste mensen op deze planeet die nog een hele bergketen voor zich alleen hadden. Alles wat we deden was nieuw... Ik vond het formidabel. Je had maar twee zaken te doen: zorgen dat je in leven bleef en je werk doen. Dat was alles."

  • Tony in zijn tent  © Tony Van Autenboer
  • Kamperen in het gebergte Sør Rondane. De rotspiek in de achtergrond is 800 meter hoog en bevindt zich op twee kilometer van het tentje. © Tony Van Autenboer 


Sluiten
Ga naar de eerste pagina

De rupsvoertuigen die de Belgische expeditieleden gebruikten, waren snowcats (afkorting van snow-caterpillar, ook wel sno-cats genoemd) van het Amerikaanse merk Tucker. In het Nederlands soms aangeduid als sneeuwkatten. Het waren solide machines die echter niet altijd even betrouwbaar waren bij de extreem lage temperaturen op Antarctica. En dat bleek wanneer snowcats én hondensleden er samen opuit trokken. 

"Hondenspannen en voertuigen, dat gaat niet samen. Met sledehonden vertrek je 's ochtends als het licht is, op een kwartier ben je weg. Maar met een voertuig op de Zuidpool weet je nooit of het start. Resultaat: wij met onze honden waren vaak al verkleumd vooraleer de snowcat startensklaar was."

De drie rupsvoertuigen die nu in Battel staan, hebben nog rondgereden op Antarctica tijdens de Belgische expedities, die samen met Nederland werden opgezet in de jaren 1964-67. In 1966 was Tony Van Autenboer zelfs expeditieleider. Dat was ook het geval bij de drie gezamenlijke Belgisch-Zuid-Afrikaanse missies van 1968-1970. Nadien werd om politieke redenen de samenwerking met Zuid-Afrika opgezegd en daarmee smolt ook de belangstelling van België voor de Zuidpool. De Koning Boudewijnbasis verviel tot puin en werd gesloten.

"Door het wispelturige overheidsbeleid was er in België geen visie op het Antarctische onderzoek, geen langetermijnplanning, geen continuïteit. En dus gebeurde er jarenlang niets meer."

Na afloop van de expedities kwamen de snowcats in Battel bij Mechelen terecht, werkloos wachtend op nieuwe poolreizen. Maar tevergeefs... Als er nog Belgen op de Zuidpool verschenen, waren dat losstaande en individuele initiatieven van Belgische wetenschappers of onderzoekers die als het ware 'autostop' deden bij andere expedities. Maar de rupsvoertuigen van de Belgen zouden nooit meer ingezet worden.

Tony Van Autenboer is na 1970 niet meer op de Zuidpool geweest. Hij was wel blij toen de Prinses Elisabethbasis werd geopend, notabene op een plek in de bergen van Sør Rondane, die hij in de jaren 1958-59 als eerste mens ooit had verkend. Tony Van Autenboer overleed op 1 september 2022. Hij werd 90 jaar.

  • Snowcat op Antarctica.  Detail: het logo op de zijkant is een ontwerp van Hergé  © Tony Van Autenboer




Ga naar de eerste pagina
Ga naar de eerste pagina
Omlaag schuiven om verder te gaan Swipe to continue
Vegen om verder te gaan